Terapide sessizlik birçok kişiyi tedirgin edebilir. Oysa sessizlik çoğu zaman bir sorun değil, dönüşümün başladığı anlardır. Modern yaşam bizi sürekli uyaranlarla doldururken, terapi odasındaki sessizlik korunmuş ve kasıtlı bir alandır. Araştırmalar, sessizliğin öz-farkındalıkla ilişkili beyin süreçlerine alan açabildiğini göstermektedir. Güven olduğunda sessizlik, terapötik bir araca dönüşebilir. Bazen hiçbir şey söylemeden oturmak da sürecin tam kalbinde olmaktır.